چرا معتقدم انجام کار رایگان یا با مزد کمتر از حد لازم اغلب به جامعه آسیب می‌زند؟

اگه جایی برای کسی کار کرده باشین، شاید براتون پیش اومده باشه که می‌گن «فلانی این کار رو با یک‌چهارم یا نصف این قیمتی که شما می‌گین انجام می‌ده، یا می‌گن رایگان انجامش می‌ده». این اتفاق معمولا حس ناخوشایندی رو پی خودش داره.
بذارین برم از یه جای دیگه بیام اینجا اصلا. :)))
من یه جایی تو اداره‌ای که حالت دوستانه‌ای هم داشت کار می‌کردم و فشار کار زیاد بود. کارم با وردپرس بود. یه سری که اعتراض کردم به اینکه حقوقم نسبت به کارم کمه، یکی دراومد گفت: «فلانیای قبل از تو با نصف این همه کار می‌کردن چند برابر هم کار می‌کردن»!!!!!!!!!!!!!
خب فقط می‌تونم علامت تعجب بذارم از دید سطح پایین دوستامون توی اونجا.
می‌دونین نفرای قبلی شاید اصلا نیازی نداشتن به اون پول و شاید برای تفریح این کارو می‌کردن. شاید فکر می‌کردن با کم‌گرفتن حقوقشون دارن به جامعه‌شون خدمت می‌کنن. ولی خب! دیدین که.
برای کسی مثل من که باید برای پول هم کار کنم، اون کار نفر قبلی جز آسیب چه خدمتی داشت. به هر حال من هم عضوی از اون جامعه‌ای هستم که اون شخص قبل می‌خواسته با نگرفتن حقش به اندازه‌ی کافی، به اون جامعه خدمت کنه! ولی من خدمتی توی این حس نمی‌کردم. در مورد برایند کار دارم حرف می‌زنم. می‌دونین فقط اینجا نیست. خیلیا متاسفانه تصورشون اینه که نگرفتن حقوق یا قبول کردن دستمزد یا حقوق کم، کمک به جامعه است. غافل از اینکه آسیب‌هایی داره که نمی‌بیننش.
من اقتصاددان نیستم ولی شاید دستان فرضی آدام اسمیت چنین مفهومی داشته باشه. اگه شما اقتصاددانید، خوشحال می‌شم ارتباطشو بگین. 🙂
آیا واقعا به پول یه کار نیازی ندارن و دارین انجامش می‌دین؟ پیشنهاد من اینه که اگه پولشون نیاز ندارین باز حقوقتونو کامل و مطابق ضوابط بگیرین از اداره، شرکت، کارگاه یا هر جای دیگه‌ای که کار انجام می‌دین و اگه نخواستینش به موسسات خیریه مثل محک یا خانه‌ی ایبی کمک کنید.

یک ایده – حریم نیمه‌خصوصی

چیزی که می‌خوام بگم با حریم نیمه‌خصوصی‌های تعریف شده در جاهای دیگه، اشتباه گرفته نشه. مطلبی که پیش روی شماست کاملا من‌درآوردی است 🙂
ما همیشه می‌گیم یه چیز خصوصیه و یه چیز عمومیه.
داشتم به این فکر می‌کردم، بد نیست با همه چیزای عمومی مثل هم‌رفتار نکنیم! به‌نظرم یه وقتایی به نظرم لازمه یه سری چیزا از بین مسایل عمومی، تفکیک بشن و تا حدی از انتشارشون جلوگیری بشه. قبل از ادامه حرفم اینو بگم که لازمه همه ما بدونیم انتشار مسائل شخصی، عمومی خودمون در فضای عمومی ممکنه به انتشار همگانیش منجر بشه.
به‌هرحال 🙂
فرض کنیم مطلب یا تصویری رو از خودمون یا خانوادمون به عنوان یه چیز عمومی تو وب منتشر کنیم. درسته ما پذیرفتیم که توی وب با همه به اشتراک گذاشته بشه. ولی اینو در نظر بگیرین آیا این هم درسته که یه نفر با استناد به اینکه ما پذیرفتین به‌طور عمومی منتشر بشه، داده‌های ما رو  بدون اجازه‌ی مااز طرف خودش منتشر کنه؟  فکر نمی‌کنم جواب شما مثبت باشه به این سوال!
در واقع اون ایده‌ای که تو ذهنم بود این بود که بازنشر کردن بعضی مطالب عمومی هم گاهی ممکنه اخلاقی نباشه. یه جورایی این مفهوم شبیهه به مذمت غیبت کردن که ممکنه حرف زدن در مورد چیزهای عمومی یه شخص هم برای اون شخص آزاردهنده باشه.
نظراتتون باعث خوشحالی من خواهد بود 🙂